با اینکه اینجا نیست هنوز صدایش را می شنوم وقتی از پنجره بیرون را نگاه می کنم چهره اش را اینجا می بینم آن خیلی با هوش است. آن توانایی هر کاری را دارد آن به خوشبختی انسانها فکر می کند وقتی چنین انسانهای خوش قلبی می بینم دوستشان می دارم . ولی او ناراحت است ممکن است خشن باشد . وقتی به زندگی اش فکر می کند . جاده های کثیف راه های دور  و مردم خشنی که با فقر و جهلشان محاصره کرده اند . رنج می برد . ولی با تمام وجودم برایش آرزوی خوشبختی می کنم.

نظریه پرداز حزب نازی می گوید : اکثریت مردم جامعه کودکان بزرگی هستند که هیچ گاه فکر نمی کنند بنابراین باید دائما آنها را آموزش داد و مواظب شان بود چون ناقص و نادان و کودک هستند.

شاید !! نظر شما چیست ؟

بشر مرزهای فهم را پس می راند . و بادا که سرانجام دریابیم مرزی در میان نیست .

آیدا شش ساله بود که یک روز اصرارش برای چیزی که می خواست و اجازه ی داشتن آن را نداشت ، باعث شد با عصبانیت سرش داد بزنم. آیدا ساکت شد و رفت یک گوشه روی زمین نشست و اشک از چشمانش سرازیر شد. بعداز چند دقیقه بلند شد و آمد . گفت: " شما عصبانی شدید شما سرم داد کشیدید."  گفتم : بله ، درسته . اما میدونی تو چکار کردی که بالاخره عصبانی شدم و سرت داد زدم ؟  آیدا که دیگر حوصله ی دلیل و منطق نداشت ، چشمهای پراز اشکش را به من دوخت و گفت : اوه مامان ، گاهی وقتا باید اصلا از سر شروع کنیم.

چشمهای من هم پر از اشک شد و از سر شروع کردیم. .... چند هزار بار تا کنون همه ی ما این احساس را داشته ایم که دو باره مثل یک بچه ی کوچک باشیم ، بخواهیم دوباره با هم نزدیک باشیم ، و باز فرصت داشته باشیم . تا آنچه گذشت از سر شروع کنیم. من از اصرار آیدا احساس غرور می کردم و در عین حال از کلمات او به وحشت افتاده بودم . مگر آیدا همان چیزی را که آرزوی نهفته ی همه ی مردم جهان است به زبان نیاورده بود ؟ مگر همه ی ما ، گاه بی گاه آرزو نمی کنیم که کاش می شد از سر شروع کنیم . گذشته همیشه با ماست ،گذشته زمان حال می شود با همه ی لحظه های بد و خوبش ، با همه ی احساسهایی که با آن لحظه های خوب و بد توام بودند. در زندگی باز نواخته می شوند که تاریخ نام دارد. باشد از سر شروع کنیم ولی  تاریخ برای پاسخ دادن به سوالهای گذشته راه دیگری ندارد جز مطرح ساختن سوالهای تازه .