رفته بود یم که دور از انظار دیگران ، ساعتی با سرگردانی

یک عشق بی پناه ، زیر روشنایی مات ماه ، گردش کنیم ...

آسمان کاملا صاف بود مهذا پاره ابری سیاه نازنین ماه را ،

در سیاهی خود ناپدید می کرد . گفتم : آسمان به این صافی ،

این قطعه ابر سیاه ، از گریبان ما چه می خواهد ؟ اشاره به

ابر کرد ، آهی کشید و گفت : آن ؟ آن ابر نیست ! عصاره است

عصاره ی ناله های پنهانی عشاق واقعی است ... روی ماه را

پوشانده است . تا ماه شاهد عشق دروغ من و تو نباشد .

چون مردمان  آلوده طمع ، خشم و جهل باشند و

زبان به دروغ و نیرنگ و دشنام و سخن دو رومی  گشایند

و آنگاه با قتل و دزدی قول نا شایست را به فعل درمی  آورند !

ای دوپایان چهارپا صفت ، تمام رنجها یت از خواستن و دانستن

، بی عمل است. دانستن کافی نیست باید به دانسته ها عمل شود.

هر وقت در زمان حال  نا خرسند بودی یا احساس نا کامی

کردی وقتش فرا رسیده که از گذ شته بیآموزی یا برای

آینده برنامه ریزی کنی .